กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 268 คุณไม่มีอะไรจะพูดกับผมหน่อยเหรอ?
นิ้วมือของหยางหลานจือลูบไล้อย่างแผ่วเบา โดยเริ่มจากแนวกรามที่คมสันของหยางรุ่ยขึ้นไปทีละน้อย
ริมฝีปากที่ปกต็มักจะมีรอยยิ้มชั่วร้ายประดับอยู่เสมอ
สัมผัสได้ถึงความบางเฉียบ ซึ่งเผยให้เห็นถึงความจืดชืดและเย็นชาที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกของเจ้าของ
ถัดขึ้นไปคือสันจมูกที่โด่งงอน เมื่อผ่านช่วงดั้งจมูกไปก็เป็นกระดูกคิ้วที่ชัดเจน
เบ้าตาลึกโหล หน้าผากกว้างได้รูป
ผมสั้นที่ยาวไม่มากนักเนื่องจากถูกน้ำทำให้เปียกชื้น
เส้นผมที่กระจัดกระจายเล็กน้อยปรกอยู่หน้าผาก
หยางหลานจือคลำไปมารอบ ๆ ก่อนจะจัดแจงเส้นผมที่ปรกหน้าผากของหยางรุ่ยให้เรียบร้อย
ไม่รู้เพราะเหตุใด ขณะที่สัมผัสใบหน้าของหยางรุ่ย