กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 226 การปลดปล่อยอย่างสะใจ
กู้เชียนเชียนชะงักงัน เมื่อเห็นสีหน้าของหยางรุ่ยที่จากไปอย่างเด็ดเดี่ยว
เธอเพียงรู้สึกถึงห้วงอารมณ์เศร้าสร้อยที่เอ่อล้นขึ้นมาในใจ
สายลมภูเขาในยามค่ำคืนของหน้าร้อนที่เหลาซานพัดผ่านเส้นผมของกู้เชียนเชียนจนไหวเอน
กู้เชียนเชียนรู้สึกถึงความอุ่นวาบที่ใบหน้า
เธอเอื้อมมือออกไปสัมผัสเบาๆ
เมื่อเห็นคราบน้ำบนมือ เธอก็ยืนตะลึงอยู่ที่เดิม
เธอร้องไห้ออกมางั้นเหรอ
ดูเหมือนว่าตั้งแต่ตอนอายุสิบหก หลังจากที่บิดามารดาจากไป
ราวกับว่าเธอก็ไม่เคยร้องไห้อีกเลย