กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 177 หัวหน้าหมู่บ้านมาหา
หยางรุ่ยทิ้งก้นบุหรี่ในมือลง ก่อนจะมองไปยังหวังเฉียงที่อยู่ด้านหลัง
“ที่บ้านมีทั้งธัญพืชและผัก พวกคุณจัดการหาอะไรกินกันก่อนเถอะ”
“ในหมู่บ้านไม่เหมือนในเมือง ไม่มีที่ให้สั่งอาหารเดลิเวอรีหรอกนะ”
หวังเฉียงหัวเราะแห้ง ๆ ให้กับหยางรุ่ย
หลังจากได้ใกล้ชิดกันหลายครั้ง หวังเฉียงก็ค้นพบว่า
หลานเขยคนนี้ลงมือจัดการศัตรูอย่างโหดเหี้ยม แต่กับคนของตัวเองนั้นดีจริง ๆ
เขาพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มว่า “ไม่เป็นไรครับหลานเขย ไม่ต้องห่วงพวกเราหรอก พวกเราปรับตัวได้กับทุกสภาพแวดล้อม ตอนอยู่ที่แอฟริกาใต้ ต่อให้ต้องกินแมลงป่องในทะเลทรายเราก็ยังรอดมาได้”
หยางรุ่ยตบไหล่หวังเฉียงเบา ๆ แล้วพูดเสียงแผ่วว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ดี ผมจะออกไปข้างนอกสักหน่อย”