Chapter 0137

ตอนที่ 137 รอยเปื้อนบนเคาน์เตอร์

หลินเมี่ยวอวี่เหลือบมองหยางรุ่ยแวบหนึ่ง ก่อนจะฝืนกดความรู้สึกหวั่นไหวในใจลงไป

เธอถอดสิ่งที่ใช้พรางตัวออก

หลังจากถอดหน้ากากอนามัยและแว่นกันแดดออก ก็เผยให้เห็นใบหน้าที่ค่อนข้างซีดเผือด

ไร้ซึ่งเมคอัพที่ประณีตบรรจงเหมือนวันวาน และไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งจองหอง

ดูแล้วมีความสิ้นไร้ไม้ตอกและอ่อนแอมากขึ้น ซึ่งกลับดูสบายตากว่าเมื่อก่อนเสียอีก

หลินเมี่ยวอวี่วางของในมือลงแล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า “เรียกฉันมาทำไม”

หยางรุ่ย “ไม่ใช่ว่าเธอแก้ไขไม่ได้หรอกเหรอ ถึงได้ฝืนทำเป็นเก่งอยู่อย่างนี้?”

หลินเมี่ยวอวี่ “ฉันไม่มีทางออก แล้วคุณมีวิธีที่ดีกว่าเหรอ?”

หยางรุ่ยยื่นมือไปตบที่บั้นท้ายงอนงามของอีกฝ่ายเบา ๆ “พูดกับผมแบบนี้ได้ยังไง”