กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 93 ใจเย็นลงหรือยัง
เมื่อเห็นสีหน้าที่ชวนสะอิดสะเอียนของหยางรุ่ย
หลินเมี่ยวอวี่ถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว
เธอเป็นคนเมืองเต่าเฉิง ตามคำบอกเล่าของที่บ้าน เธอเป็นคนเมืองเต่าเฉิงมาตั้งแต่รุ่นคุณทวดของเธอแล้ว
ดังนั้นตั้งแต่เล็กจนโต คนที่หลินเมี่ยวอวี่ดูถูกที่สุดก็คือคนชนบท
ในใจของเธอ คนชนบทต้องเป็นพวกปีหนึ่งไม่อาบน้ำ ตัวเหม็นสกปรกอย่างแน่นอน
ความรู้สึกรังเกียจเช่นนี้ ไม่ได้ดีขึ้นเพราะระดับการศึกษาที่สูงขึ้นเลย
กลับยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น
ในช่วงชีวิตการเป็นอาจารย์หลายปีมานี้ ในใจของเธอแอบจัดลำดับชั้นนักศึกษาของตัวเองไว้เป็นสามหกเก้าชั้น
เขตเมือง > อำเภอรอบนอกทั้งห้า > ตำบล > ชนบท