เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 53 พี่น้องร่วมใจ
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ภายใต้คำอ้อนวอนสารพัดของหยวนหยวน
ในที่สุดหยางรุ่ยก็ไม่ได้ทำหน้าบึ้งตึงอีกต่อไป และปล่อยเธอไป
หางตาของหยวนหยวนยังคงมีคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งสนิท เธอนอนนิ่งอย่างว่าง่ายอยู่ในอ้อมกอดของหยางรุ่ย
พึมพำเสียงแผ่วว่า “ครั้งนี้ฉันรู้ผิดจริง ๆ แล้ว ต่อไปจะเชื่อฟังคุณทุกอย่าง”
นึกถึงตอนที่หยวนหยวนทั้งรู้สึกผิดและหวาดกลัวจนดวงตาร้องไห้จนแดงก่ำก่อนหน้านี้ หยางรุ่ยก็เกิดความรู้สึกสงสารรักใคร่ขึ้นมาทันที
เขาค่อย ๆ เช็ดคราบน้ำตาที่หางตาของหญิงสาวในอ้อมกอดออก น้ำเสียงก็อ่อนลงด้วยเช่นกัน
เสียงของหลี่ลี่น่าเจือความโศกเศร้าไว้เล็กน้อย เต็มไปด้วยคำขอร้อง
หยางรุ่ยจ้องมองหลี่ลี่น่าอย่างเย็นชา น้ำเสียงแฝงความไร้ความอดทน “ทำตัวสงบเสงี่ยมแล้วทบทวนความผิดของตัวเองเถอะ อย่ามาสร้างเรื่องวุ่นวายที่นี่”