เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 13 เหตุการณ์ซ้ำรอย
หยางรุ่ยจากไปได้ยี่สิบกว่านาที โจวเหมยฉินถึงได้ค่อย ๆ ตื่นขึ้นบนเตียงใหญ่
การยื้อยุดและอารมณ์ที่พลุ่งพล่านจากการโต้เถียงกันเมื่อครู่ ทำให้คนที่มีอาการไข้และบาดเจ็บที่เท้าอยู่เดิมอย่างเธอหมดแรงลง ในท้ายที่สุดกลับเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย แม้แต่ตอนที่หยางรุ่ยจากไปก็ยังไม่รู้ตัว
เมื่อรู้สึกถึงความปวดเมื่อยตามร่างกาย บวกกับความเจ็บปวดหน่วง ๆ ที่ส่งมาจากข้อเท้า โจวเหมยฉินก็อดไม่ได้ที่จะตบหน้าผากตัวเองด้วยความหงุดหงิดใจ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้มันช่างเหลวไหลเกินไปนัก
เมื่อครู่ตอนที่เผชิญหน้ากับความไร้มารยาทของหยางรุ่ย นอกจากช่วงแรกที่ขัดขืนไปตามมารยาทแล้ว หลังจากนั้นเธอกลับลนลานจนทำอะไรไม่ถูก กระทั่งอาการบาดเจ็บที่เท้าก็ยังลืมไปเสียสนิท
“ติ๊ง ติ๊ง”
เสียงโทรศัพท์ข้างหมอนดังขึ้น โจวเหมยฉินฝืนประคองร่างกายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดรับสาย
“ฮัลโหล หนานหนานเหรอ”
สายนี้เป็นลูกสาวของเธอ โจวจือหนาน ที่อยู่ไกลถึงสหราชอาณาจักร
“แม่คะ? ทำไมเสียงแม่แหบไปล่ะ ไม่สบายเหรอ?”