กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 7 คุณนายครับ คุณเองก็ไม่อยากให้สามีคุณรู้เรื่องของเราหรอกใช่ไหม
หยางรุ่ยยกมือปิดหู พลางบ่นอุบในใจ: เมื่อกี้อาจารย์อู๋ลี่เหมยเพิ่งจะเสียงแหบไปหยกๆ ไหงยังร้องดังขนาดนี้ได้อีก
“คุณเป็นใคร?”
ใบหน้าของอู๋ลี่เหมยซีดเผือด นิ้วมือสั่นเทาสั่งชี้ไปที่หยางรุ่ยแล้วถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
จริงๆ แล้วในช่วงเวลาเมื่อครู่นี้ อู๋ลี่เหมยรู้สึกสังหรณ์ใจว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล อีกฝ่ายไม่มีทางเป็นตาแก่แน่ๆ
ไม่ใช่แค่เรื่องพละกำลังที่ต่างกันลิบลับ แม้กระทั่งกลิ่นอายรอบตัวและน้ำเสียงที่พูดจา ล้วนเต็มไปด้วยพลังของคนหนุ่มทั้งสิ้น
แต่เพราะดวงตาถูกปิดไว้ ทุกอย่างจึงทำได้เพียงคาดเดา อีกทั้งฝ่ายนั้นยังไม่ยอมให้เธอถอดผ้าปิดตาออกเลย
บวกกับที่เธออยู่ในสภาวะตื่นตระหนกและเกร็งเครียดตลอดเวลา จึงมองข้ามรายละเอียดที่ชัดเจนเหล่านี้ไปอย่างน่าเหลือเชื่อ
ต่อให้อู๋ลี่เหมยความจำดีแค่ไหน ก็ไม่มีทางจำคนแปลกหน้าอย่างหยางรุ่ยได้จากการเห็นแวบเดียวที่ใต้ตึกบริษัทแน่