ตอนที่ 161

ตอนที่ 161 บทส่งท้าย

ลู่วั่นอวี้ก็พยักหน้ายิ้มอยู่ข้าง ๆ “นั่นสิ ดูดวงตาพวกนี้สิ เหมือนกับรูปถ่ายตอนเด็กของอวี้เซิงเป๊ะ แย้งไม่ได้เลย”

โจวซิ่งเอ๋อร์นอนอยู่บนเตียง ฟังบทสนทนาของพวกเธอแล้วก็กะพริบตาอย่างร้อนตัวเล็กน้อย

“ซิ่งเอ๋อร์ เธอฟื้นแล้ว!” ลู่วั่นอวี้สายตาไวพอหันไปเห็นโจวซิ่งเอ๋อร์ลืมตาก็รีบขยับเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง “รู้สึกอย่างไรบ้าง? ยังเจ็บตรงไหนไหม? มีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า?”

โจวซิ่งเอ๋อร์ส่ายหน้าแล้วพูดเบา ๆ “พี่สะใภ้ ฉันไม่เป็นไรค่ะ สบายดีมาก”

กำลังสนทนากันอยู่ บานประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออก ฟู่ยวี่เซิงหิ้วกล่องข้าวเก็บความร้อนใบหนึ่งเดินเข้ามา พอเขาเห็นว่าโจวซิ่งเอ๋อร์ฟื้นคืนสติแล้ว ประกายความยินดีฉายวาบขึ้นในดวงตาสีดำเข้ม รีบสาวเท้าย่างสามขุมเข้ามาวางกล่องอาหารไว้บนตู้ข้างเตียง

เขาตักโจ๊กไก่ฉีกที่หอมกรุ่นและตุ๋นจนเละได้ที่ออกมาถ้วยหนึ่ง ใช้ช้อนตักคำหนึ่งขึ้นมาเป่าอย่างใจเย็นอยู่ข้างปาก แล้วจึงป้อนให้โจวซิ่งเอ๋อร์ “มา ทานร้อน ๆ หน่อย หมอบอกว่าตอนนี้เธอต้องทานอะไรที่ย่อยง่าย”

โจวซิ่งเอ๋อร์มองดูท่าทางที่ใส่ใจรายละเอียดของเขาแล้ว ในใจก็รู้สึกหน่วง ๆ แต่ก็มีความหวานที่บรรยายไม่ถูกอยู่ด้วย

ตลอดเวลาที่ผ่านมา การอยู่เคียงข้างและความดีของเขา นางล้วนมองเห็นอยู่เต็มตา

นางรู้ดีว่าหัวใจดวงนี้ของนางได้มอบให้ผู้ชายคนนี้ไปโดยไม่รู้ตัวมานานแล้ว