ตอนที่ 77

ตอนที่ 77

ในเวลานี้เอง ฟู่ยวี่เซิงได้เดินผ่านมาทางระเบียงข้างพอดี

เดิมทีเขากำลังก้มหน้าคิดเรื่องบางอย่าง เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะจึงหันไปมองโดยสัญชาตญาณ

เห็นเพียงแสงอัสดงยามเย็นสาดส่องลงมาในสวนหลังบ้าน โจวซิ่งเอ๋อร์กำลังอุ้มเฉินเฉินยืนอยู่หน้าประตู ดวงตาดอกท้อคู่สวยของเธอนั้นโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ดูนุ่มนวลอย่างเหลือเชื่อ

ฟู่ยวี่เซิงมองดูเธอกำลังหยอกล้อเด็กน้อย มองดูรอยยิ้มที่ไร้การป้องกันและบริสุทธิ์ดั่งน้ำพุวิญญาณสายหนึ่งของเธอ ในใจกลับเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่อาจอธิบายได้ขึ้นมา