ตอนที่ 52

ตอนที่ 52 บทที่ 52

เด็กน้อยมองดูดอกหญ้าไปพลาง พลางบ่นพึมพำในใจไปด้วย เพราะกลัวว่าถ้ากะพริบตา โจวซิ่งเอ๋อร์จะหายตัวไป

โจวซิ่งเอ๋อร์ได้ยินเสียงเล็กจ้อยที่แสนจะออดอ้อนอยู่ในหัว มุมปากของเธอก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มอันอ่อนโยน

ในใจของเธอราวกับถูกเติมเต็มด้วยกระแสธารอุ่นๆ ทำให้รู้สึกอบอุ่นไปทั่วทั้งใจ

ในชาติที่แล้วเธอเป็นเด็กกำพร้าที่ไร้ที่พึ่งพิง สิ่งที่ปรารถนามากที่สุดตั้งแต่เด็กจนโตคือการได้สัมผัสกับความอบอุ่นของครอบครัว

น่าเสียดายที่ชาติที่แล้วจนกระทั่งตาย เธอไม่มีโอกาสนั้นเลย

ไม่นึกเลยว่าชาตินี้จะทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ถือเป็นโชคในความโชคร้ายแท้ๆ