ตอนที่ 50

ตอนที่ 50

ป้าโจวที่เดินตามหลังมาช่วยถือพวกกาน้ำและผ้าขนหนู พอเห็นฉากที่เด็กสองคนนั้นหันหน้าหนีไม่ยอมมองกันเมื่อครู่ก็นึกขำจนอดไม่ได้ที่จะเอามือป้องปากหัวเราะพลางพูดว่า “คุณนายคะ คุณชายน้อยนี่น่าสนใจจริง ๆ ค่ะ ถึงพวกเราจะฟังไม่เข้าใจว่าพวกเขาพูดจาอ้อแอ้อะไรกัน แต่ดูจากสายตาที่ส่งให้กันเมื่อครู่ เหมือนว่าพวกเขาจะสามารถสื่อสารกันด้วยภาษาทารกได้จริง ๆ เลยนะคะ สนุกจริง ๆ ค่ะ”

โจวซิ่งเอ๋อร์ได้ยินคำของป้าโจวก็อดไม่ได้ที่จะเม้มปากยิ้มแล้วเอ่ยรับคำอย่างมั่นใจว่า “จริงด้วยค่ะ”

คนอื่นฟังไม่เข้าใจ แต่เธอได้ยินอย่างชัดเจน ตลอดทางมานี้เธอเกือบจะขำจนตายกับเด็กน้อยทั้งสองคนนี้แล้ว

“น่าจะสื่อสารกันได้จริง ๆ นะคะ ระหว่างเด็กพวกนี้อาจจะมีภาษาที่เราผู้ใหญ่ฟังไม่เข้าใจอยู่จริง ๆ ก็ได้” ลู่วั่นอวี้ยิ้มอย่างอ่อนโยนตามไปด้วย ในแววตาเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู

พวกเธอเดินไปตามทางเดินในสวนสาธารณะจนสุดทางแล้วจึงเดินย้อนกลับทางเดิม ระหว่างทางกลับ โจวซิ่งเอ๋อร์ ลู่วั่นอวี้ และป้าโจวต่างหมุนเวียนสลับกันอุ้มเฉินเฉินอยู่พักหนึ่ง เพื่อไม่ให้ใครคนใดคนหนึ่งอุ้มนานเกินไปจนปวดเมื่อยแขน

เมื่อเห็นว่าเวลาใกล้จะได้ที่แล้ว ท้องฟ้าก็เริ่มมืดสลัวลงเล็กน้อย จุดประสงค์ในการเดินเล่นย่อยอาหารของพวกเธอก็บรรลุผล จึงพากันขึ้นรถกลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลลู่

หลังจากกลับถึงตระกูลลู่ ลู่วั่นอวี้ไม่ได้หน่วงเวลาแม้แต่นาทีเดียว เธออุ้มเฉินเฉินกลับห้อง ปลดเสื้อออกเพื่อให้นมลูกชาย