กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นักอ่านคลั่งนิยาย
บทที่ 243 เพื่อนร่วมทีมของฉันกำลังไปทำงานนอกสถานที่
ผู้เฒ่าหลัวงั้นเหรอ?
หลัวปิ่งเหวิน?
ปรมาจารย์ครัวแป้งที่พูดถึงก่อนหน้านี้น่ะเหรอ?
เถ้าแก่สวีรู้สึกสมองตื้อไปหมด
คนที่ทำมาหากินในวงการนี้มีหรือจะไม่รู้ว่าชื่อของหลัวปิ่งเหวินนั้นทรงคุณค่าขนาดไหน แต่เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าปรมาจารย์ครัวแป้งแห่งยุคคนหนึ่งจะยอมลดตัวมาประจำอยู่ที่ร้านขนมหวานเล็กๆ แบบนี้
คนระดับบารมีขั้นนี้ ต่อให้ไปอยู่ตามโรงน้ำชาชั้นเลิศระดับหรูก็ยังสบายๆ เลยด้วยซ้ำ!
เมื่อครู่ตรงหน้าประตู เขาเพียงแค่มองเห็นผู้เฒ่าหลัว แต่เพราะเคยเห็นแค่ในรูปถ่าย พอได้มาเจอตัวจริงตรงหน้าจึงจำไม่ได้
ก็เหมือนกับเวลาที่คนเราเห็นรูปดาราในอินเทอร์เน็ต พอเจอตัวจริงข้างนอกก็อาจจะแค่หันไปมองซ้ำอีกรอบ เว้นเสียแต่ว่าจะคุ้นเคยกันดีจริงๆ