0238 บทที่ 238 ขอมอบความตกตะลึงเล็กๆ ให้คุณอีกสักหน่อย

บทที่ 238 ขอมอบความตกตะลึงเล็กๆ ให้คุณอีกสักหน่อย

คนทั้งลานบ้านต่างพากันตกตะลึงเพราะคำพูดประโยคเดียวของเฉิงเยี่ยน

ทั้งในใจและวาจาต่างเห็นพ้องต้องกันกับคำพูดนี้โดยมิได้นัดหมาย

แต่ทุกคนกลับพบว่า หลัวปิ่งเหวินที่เคยพูดจ้อไม่หยุด บัดนี้กลับราวกับกลายเป็นหินผา ยืนนิ่งเงียบไม่ส่งเสียงใดๆ อยู่กลางลานบ้าน ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

ผู้เฒ่าหลิวกลัวว่าหลัวปิ่งเหวินจะ "เต๋าในใจแตกสลาย" จึงสะกิดเพื่อนเก่าเบาๆ พลางเอ่ยกระซิบ "ปิ่งจื่อ คิดอะไรอยู่น่ะ เหม่อเชียว

กำลังคิดถึงขนมถั่วเขียวเย็นชิ้นนั้นของเสี่ยวเฉิงอยู่ใช่ไหม"

"ใช่แล้ว"

หลัวปิ่งเหวินยอมรับออกมาจริงๆ

เขาถอนหายใจยาว ส่ายหน้ายิ้มเจื่อนพลางกล่าว "เป็นจริงอย่างที่อาจารย์เฉิงพูด นับตั้งแต่ผมถูกคนทั้งในและนอกวงการยกย่องขึ้นสู่ตำแหน่งปรมาจารย์ครัวแป้ง

ผมก็หลงลืมตัวตนไปเสียแล้ว