0227 บทที่ 227 เฉิงเยี่ยน ความจนจำกัดการรับรู้ของผม

บทที่ 227 เฉิงเยี่ยน: ความจนจำกัดการรับรู้ของผม

วันรุ่งขึ้น

หวังเสี่ยวน่ากับหลิวหลิงหลิงออกจากบ้านกันตั้งแต่เก้าโมงเช้า เพราะคิดว่าถ้าไปช้าอาจจะซื้อไม่ทัน

ของอร่อยมักจะกระจายข่าวไปไว หลังจากบ่มกระแสมาหนึ่งคืน คาดว่าเช้าวันนี้คนต้องเยอะมหาศาลแน่นอน

แต่พอสองสาวมาถึงถนนเส้นนี้ แล้วมองไปที่หน้าร้านอวี้ไต้ฮวาแต่ไกล ก็อดแปลกใจไม่ได้

มีคนอยู่จริงๆ แต่มันไม่ได้เยอะอย่างที่คิดไว้

"เอ๊ะ? หรือว่าจะยังไม่ค่อยมีคนรู้กันนะ? ไม่น่าใช่นี่? ฉันว่าคนที่ซื้อไปเมื่อวาน วันนี้ก็น่าจะกลับมาซื้อซ้ำกันทุกคนนะ"

หวังเสี่ยวน่าสงสัย

หลิวหลิงหลิงเลิกคิ้วขึ้น "แบบนี้ก็พอดีเลยน่ะสิ!"

ทั้งสองคนวิ่งเหยาะๆ ไปถึงหน้าร้าน ถึงได้รู้ว่าทำไมคนถึงน้อยขนาดนี้