0220 บทที่ 220 ลูกผู้ชายตัวจริงไม่เคยหันหลังมอง

บทที่ 220 ลูกผู้ชายตัวจริงไม่เคยหันหลังมอง

ตอนที่อาจารย์ฟู่หยิบขนมถั่วเขียวเย็นขึ้นมา ความคาดหวังของเขาไม่ได้สูงนัก

เขาบอกตัวเองในใจตลอดเวลาว่า ขอแค่ขนมถั่วเขียวเย็นชิ้นนี้ได้มาตรฐานทั่วไปตามท้องตลาดก็พอแล้ว อย่างน้อยก็ยังเอาไปขายได้ไม่ใช่เหรอ?

พอปรับเรื่องราคาลงมาสักหน่อย ยอดขายก็น่าจะพอไปวัดไปวาได้

เมื่อมองดูขนมถั่วเขียวเย็นชิ้นนี้ในมือ

อาจารย์ฟู่ก็เกิดความรู้สึกสะท้อนใจอย่างประหลาด

เขาทอดถอนใจออกมาเงียบๆ

ช่างเถอะ ลองกินดูก่อนแล้วกัน ยังไงเสียก็เป็นช่างทำขนมที่เถ้าแก่ไปเชิญมา ต่อให้ไม่อร่อย เราก็ต้องช่วยเอ่ยปากชมสักสองสามคำไม่ใช่หรือ? ไม่ไว้หน้าอาจารย์เฉิง ก็ต้องไว้หน้าสองเถ้าแก่อยู่ดี

สองเถ้าแก่นี้ปฏิบัติต่อพวกเขาไม่เลวเลยทีเดียว