0197 บทที่ 197 เบียว...ขนาดนี้เลยเหรอ

บทที่ 197 เบียว...ขนาดนี้เลยเหรอ?

พอมีคนมาช่วยเพิ่มอีกคน

เฉิงเยี่ยนก็ขนของทั้งหมดเสร็จเรียบร้อยในเวลาไม่นาน

เขาหยิบที่โกนหนวดออกมาจากในรถอีกอันแล้วยื่นให้คนไร้บ้าน "ให้คุณครับ เอาไว้โกนหนวดนะ"

คนไร้บ้านโบกมือปฏิเสธ "ไม่เอา รับไว้ไม่ได้หรอก"

เฉิงเยี่ยนยัดใส่มือเขาอย่างหนักแน่น "อยากมาทำงานกับผมไหมล่ะครับ? คุณรับผิดชอบแค่งานยกของขนของ ให้เงินเดือนเดือนละสี่พันหยวน มีที่พักกับอาหารให้ฟรี แถมจ่ายประกันสังคมกับกองทุนให้ด้วย"

แววตาของคนไร้บ้านเปล่งประกายขึ้นมาทันที

เขาเองก็ไม่ได้เป็นคนเร่ร่อนมาตั้งแต่แรก

สมัยหนุ่มๆ เขาเจอเรื่องพลิกผันจนหมดอาลัยตายอยากในชีวิต จึงเริ่มใช้ชีวิตเร่ร่อนมาตั้งแต่อายุยี่สิบต้นๆ พอนานวันเข้าตามอายุที่มากขึ้น เขาก็เริ่มได้สติขึ้นมาก