กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นักอ่านคลั่งนิยาย
บทที่ 79 อย่าพูดเลย พวกเรามีจริงๆ
"มองอะไรอยู่น่ะ คนบ้า..."
เสิ่นจิ้งซูเห็นเฉิงเยี่ยนเอาแต่จ้องมองตนเองอยู่ตลอดก็รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง แต่ปากกลับยังไม่ยอมรามือ
ซือซือยืนอยู่กับที่ เดี๋ยวก็มองเฉิงเยี่ยน เดี๋ยวก็มองเสิ่นจิ้งซู จากนั้นก็เอามือปิดตาแล้วแอบมองลอดผ่านร่องนิ้ว
ว้าว! คุณอากับคุณน้าความสัมพันธ์ดีจังเลยนะเนี่ย
ถ้าพ่อกับแม่รักกันดีแบบนี้บ้างก็คงดี
เฉิงเยี่ยนอารมณ์ดีไม่น้อย เขาจูงมือน้อยๆ ของซือซือ แล้วอีกข้างก็กุมมือนุ่มนิ่มเนียนละมุนของเสิ่นจิ้งซูไว้ พลางยิ้มแล้วพูดว่า "วันนี้ผมเลี้ยงเอง ของในตลาดกลางคืนอยากซื้ออะไรอยากกินอะไรตามสบายเลย!"
"เย้! ดีจังเลย!"
ซือซือร้องเฮด้วยความดีใจ