ตอนที่ 0237

⬢⬢⬢

ตอนที่ 237 กาลเวลาผันผ่าน

หลินหว่านหว่านปัดมือเขาออก ร่างกายถอยร่นไปด้านหลังเล็กน้อย นางดึงผ้าห่มแพรมาห่อหุ้มร่างกายจนมิดชิด เผยให้เห็นเพียงใบหน้าเล็ก ๆ ที่แดงระเรื่อ “ออกไปห่าง ๆ ข้า”

อวิ๋นเซียวทำตามอย่างว่าง่าย เขาถอยห่างออกไปเล็กน้อย ทว่ายังคงใช้มือยันศีรษะไว้ พลางตะแคงข้างมองนาง สายตาในยามค่ำคืนนั้นสว่างไสวอย่างน่าตกใจ

วันเวลาดุจสายน้ำรินไหล ผ่านไปอย่างเงียบเชียบท่ามกลางความวุ่นวายและความหวานชื่น พริบตาเดียวก็เข้าสู่ปีที่ห้าที่หลินหว่านหว่านทะลุมิติมาแล้ว

ยามเย็นของวันนี้ แสงสนธยาสาดส่องเต็มท้องฟ้า อวิ๋นเซียวไปหาหลินหว่านหว่านที่คฤหาสน์ชนบท ทันทีที่ถึงคฤหาสน์ ในอากาศก็ลอยมาด้วยกลิ่นหอมหวานแปลกประหลาด ทั้งยังเจือด้วยกลิ่นสุราจาง ๆ ทว่ากลับไม่เหมือนกับกลิ่นใดที่เขาคุ้นเคย