เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
⬢⬢⬢
ตอนที่ 232 ความร่วมมือ
ทั้งสามคนได้ยินเสียงจึงหันไปมอง เห็นอวิ๋นเซียวไม่รู้ว่ามายืนอยู่ที่หน้าประตูตั้งแต่เมื่อใด สีหน้าของเขาดูไม่สบอารมณ์ สายตาจับจ้องไปที่อวิ๋นหนีฉางโดยตรง น้ำเสียงแฝงความไม่เห็นด้วยอย่างชัดเจน “ท่านอย่าได้นำเรื่องไม่ดีมาสอนหว่านหว่านเลยขอรับ”
หลินหว่านหว่านหนังศีรษะชาหนึบในทันที ในใจร่ำร้อง: จบกัน จบกันแล้ว! กลัวสิ่งใดก็มักจะเกิดสิ่งนั้นขึ้นจริง ๆ! เหตุใดถึงปล่อยให้เขาได้ยินคำว่าชายคณิกานั่นอีกจนได้!
อวิ๋นหนีฉางเห็นหลานชายมีท่าทีเช่นนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดขำออกมา นางใช้พัดกลมชี้ไปทางเขาอย่างหยอกล้อ “โถ่เอ๋ย นึกว่าเป็นผู้ใด! หว่านหว่านเพิ่งจะมานั่งเล่นที่นี่ได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เจ้าก็รีบตามมาเสียแล้ว? เป็นอย่างไร กลัวว่าท่านป้าจะกินภรรยาของเจ้าเข้าไปหรืออย่างไรกัน?”