กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
⬢⬢⬢
ตอนที่ 167 มีเรื่องราว
“ดีเลย!” หลินหว่านหว่านดวงตาเป็นประกาย นางชี้ไปยังกองผลไม้แห้งสีแดงกองหนึ่ง “นั่นคือสิ่งใดหรือ? สีสันงดงามยิ่งนัก”
“นั่นคือดอกพุดแดง หรือที่เรียกว่าหญ้าฝรั่น มีกลิ่นอายและสีสันพิเศษ สามารถนำไปใช้แต่งสีและปรุงรสอาหารได้ ทั้งยังมีสรรพคุณช่วยกระตุ้นการไหลเวียนโลหิตและสลายลิ่มเลือด ทว่าราคาสูงลิ่ว การใช้ต้องระมัดระวัง” อวิ๋นเซียวอธิบาย
“อันนี้ข้ารู้!” หลินหว่านหว่านนึกถึงอาหารตะวันตกในยุคปัจจุบัน “สามารถนำไปทำข้าวผัดอาหารทะเล ย้อมให้เป็นสีเหลืองทองงดงาม!”
“ข้าวผัดอาหารทะเล?” อวิ๋นเซียวเลิกคิ้ว รู้สึกสงสัยในคำศัพท์ใหม่นี้