เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 676 คลื่นลมกระหน่ำ ความเจ็บช้ำของเจ้าตัว
ไป่เจี๋ยเจินจวินทำหน้าเสียดายพลางกระทืบเท้า นี่คือความหงุดหงิดโมโหที่ตัวเองไม่ได้ประโยชน์อะไรติดมือกลับไปเลย
ทั้งที่เป็นซากโบราณสถานยุคบรรพกาลแท้ ๆ แต่ดันมาสายเกินไป จนไม่มีส่วนแบ่งของตัวเอง
“ไอ้ตัวขาดคุณธรรมที่ไหนวะ ถึงได้ยกซากโบราณสถานไปทั้งหลังแบบนี้?”
ลูกน้องข้างหลังสบถด่าด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ ไม่เคยเจอใครโลภมากขนาดนี้มาก่อนเลย
ตัวเองกินเนื้อเข้าไปแล้วก็ช่างเถอะ แต่อย่างน้อยก็เหลือน้ำแกงไว้ให้คนอื่นบ้างสิ
โตมาจนป่านนี้ ผ่านการผจญภัยสำรวจมาก็ไม่น้อย แต่ไม่เคยเห็นใครยกซากโบราณสถานไปทั้งดุ้นแบบนี้สักครั้ง
“เขาเคยมาที่นี่!” จ้าวหมื่นมารสูดจมูกฟุดฟิด แววตาเป็นประกายวาบขึ้นมา ถึงกับจำลองภาพเลือนรางภาพหนึ่งออกมากลางความว่างเปล่า