เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 543 กลืนกินฟากฟ้า สวาปามวิถี
“มีวิชาเก่งกาจแล้วมีประโยชน์อะไรวะ ในเมื่อเป็นแค่ไอ้โง่สมองทึบ!”
ป้าเทียนสิงหัวเราะเยาะ ขนาดเขายังดูออกเลยว่าสัตว์กลืนปราณตัวนี้ไอคิวต่ำ สมองไม่ดี เจอเพลงดาบสุดคมของตนเข้าไปแท้ ๆ ยังไม่คิดจะหลบอีก
ช่างโง่เง่าอะไรปานนี้?
ช่างมั่นใจในตัวเองเกินเบอร์อะไรขนาดนั้น?
แต่ไม่นาน ป้าเทียนสิงก็ยิ้มไม่ออก เมื่อเห็นสัตว์กลืนปราณที่เดิมทีขาดเป็นสองท่อน จู่ ๆ ก็บินพุ่งเข้าหากันแล้วเชื่อมกลับเป็นหนึ่งเดียว
ประกายแสงเจิดจรัสวาบผ่าน มันกลับมาปรากฏต่อสายตาผู้คนโดยไร้รอยขีดข่วน กระโดดโลดเต้นไปมา ชี้หน้าป้าเทียนสิงพลางส่งเสียงอียา ๆ บ่นอะไรสักอย่าง ดวงตาทั้งคู่ฉายแววดุร้าย
“ไอ้...โง่...”
มันพ่นคำออกมาสองคำอย่างติด ๆ ขัด ๆ แต่ชัดเจนแจ่มแจ้ง ทำเอาป้าเทียนสิงถึงกับยืนเอ๋อไปเลย
“อะไรนะ?”