ตอนที่ 117 บรรพอูเยือนเขาซวีหมี

ตอนที่ 117 บรรพอูเยือนเขาซวีหมี

จู้หรงฟื้นขึ้นมากะทันหันเหมือนศพคืนชีพ ทำเอาเหล่าบรรพอูพากันตกใจระคนดีใจยกใหญ่

พูดได้แบบนี้แสดงว่าอาการบาดเจ็บไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไร ไม่เหมือนคราวก่อนที่โดนซัดจนหายใจแทบไม่ออก ต้องใช้เวลานานมากถึงจะฟื้นคืนสติ

“น้องข้า เจ้ารักษาตัวให้ดีก่อนเถอะ สภาพเจ้าเจ็บหนักขนาดนี้ ถึงอยากตั้งค่ายกลก็ทำไม่ไหวหรอก!” ตี้เจียงจับมือจู้หรงไว้พลางอธิบายอย่างใจเย็น

พอน้องชายไม่เป็นอะไร เขาก็ดีใจมาก

“ใครก็ได้ แบกจู้หรงไปพักรักษาตัวที่บ่อโลหิตที” ตี้เจียงลุกขึ้นสั่งการโดยไม่รอให้จู้หรงตอบ

เฉียงเหลียงไม่พูดพร่ำทำเพลง แบกจู้หรงขึ้นบ่าแล้ววิ่งเหยาะๆ มุ่งหน้าไปทางบ่อโลหิตทันที จู้หรงดิ้นรนขัดขืน ในใจยังคิดจะตั้งค่ายกลไปแก้แค้นอยู่

แต่ด้วยสภาพบาดเจ็บสาหัส จะไปสู้แรงเฉียงเหลียงไหวได้อย่างไร