เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 18 การหยิบของโดยไม่จ่ายเงิน
เมื่อเจียงอิ่งเยว่สวมหน้ากากอนามัยและผลักประตูอาคารชุดออกไป กลิ่นหอมของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เพื่อนบ้านกำลังต้มก็ยังคงลอยอบอวลอยู่ในโถงทางเดิน แต่พอเพิ่งก้าวพ้นเงาของตึก เธอก็ต้องชะงัก—ท้องฟ้าที่ควรจะเป็นสีครามกลับถูกสาดด้วยหมึกเข้ม เมฆสีเทาทะมึนกดตัวลงต่ำมาก แสงอาทิตย์ดูเหลืองขุ่นและสลัวราวกผ่านกระจกสกปรก แต่กลับเจิดจ้าผิดปกติจนทำให้พื้นถนนสะท้อนแสงสีเงินอมเทาคล้ายคนป่วย ในอากาศคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นไหม้ ผสมผสานกับกลิ่นฉุนของหม้อแปลงไฟฟ้าที่ไหม้เกรียมในที่ไกล พัดลมธรรมชาติพัดใบไม้แห้งปลิวเฉียดข้อเท้า นำพาความรู้สึกใจหายที่หาสาเหตุไม่ได้ระลอกหนึ่งมาด้วย
ใครจะเชื่อว่าก่อนหน้าที่เธอจะก้าวเท้าออกจากบ้าน หน้าต่างภายนอกจะยังคงเป็นท้องฟ้าสีครามและเมฆสีขาว เจียงอิ่งเยว่ตะลึงงันไปไม่กี่วินาทีแล้วเดินหน้าต่อ