กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เว่ยหนานเฉิงรู้มาตลอดว่าตนมิใช่คนดี และรู้ด้วยว่าชีวิตของตนหาได้ปลอดโปร่งถึงเพียงนั้น
เขาไม่อาจทำตัวเป็นคนไร้น้ำยาอย่างเปิดเผยเช่นคุณชายรอง และก็ไม่อาจก่อเรื่องเลวร้ายอย่างองอาจผ่าเผยเช่นหลี่เจิ่นชุน
ยามที่เกมูตันมาหาเขา เขามิได้รู้สึกประหลาดใจ เพียงกล่าวว่า
“ข้ามิได้ชอบเจ้า”
“เพียงข้าชอบท่านก็พอแล้ว”
เกมูตันมองเขา ดวงตาฉ่ำวาวแทบอยากใช้ตราประทับประทับเงาร่างของเขาไว้ในส่วนลึกของดวงตา
“ข้าอยากสนทนากับท่านพ่อของเจ้า”
เว่ยหนานเฉิงเงยหน้ามองนาง “หากท่านพ่อของเจ้ายอมให้เจ้าแต่งกับบุรุษที่มิได้ชอบเจ้า ข้าก็ไม่มีความเห็นต่อการแต่งงานครั้งนี้”
เมื่อเกมูตันได้ยินเขากล่าวเช่นนั้น ในใจก็พลันยินดี
นางไพล่มือทั้งสองไว้ด้านหลัง มองเว่ยหนานเฉิงพลางยกมุมปากขึ้น