กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เยวี่ยเฟิงโอบเอวเว่ยจิงเหอด้วยมือข้างหนึ่ง รัดเสียจนเว่ยจิงเหอร่วงลงจากที่นั่ง นางจำต้องยกสะโพกขึ้นนั่งลงบนตักของเขา
เขาก้มตามองเว่ยจิงเหอแล้วกล่าวว่า “องค์หญิงอย่าได้เพ้อฝันไปเลย คำพูดข่มขวัญเหล่านั้น เจ้าเล่าให้ข้าฟังก็แล้วไป แต่หากเจ้านำไปเล่าให้นางฟัง—”
“แล้วจะเป็นอย่างไร?” เว่ยจิงเหอถาม
เยวี่ยเฟิงยิ้ม แล้วเป็นฝ่ายโน้มเข้าไปกระซิบข้างหูนาง “ข้าจะนำเรื่องที่องค์หญิงลอบหนีกลับซั่งจิงไปทูลฝ่าบาท”
กล่าวจบเขาก็ถอยกลับไป จากนั้นยกแขนเสื้อของเว่ยจิงเหอขึ้น หยิบสมุดบัญชีเล่มนั้นออกมาจากแขนเสื้อของนาง แล้วโยนสมุดบัญชีกลับลงในหีบใบเล็กบนโต๊ะน้ำชาต่อหน้าเว่ยจิงเหอ