กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฤดูหนาวของเจียงหนานยังคงมีแสงตะวันส่อง ถนนหนทางคลาคล่ำไปด้วยรถม้า บนสะพานมีผู้คนสวมแพรพรรณเดินขวักไขว่ ใต้สะพานมีเรืออูเผิงโยกคลอน คนแจวเรือที่กำลังค้ำถ่อหันไปตะโกนใส่ผู้คนบนฝั่งว่า
“คุณชาย! จะลงเรือหรือไม่ขอรับ!”
เว่ยหนานเฉิงส่ายศีรษะ ก่อนหันกายจากไป
เขาเพิ่งเดินไปได้สองก้าว สตรีผู้หนึ่งสวมหมวกคลุมหน้าก็เดินเข้ามา ยืนขวางอยู่เบื้องหน้าเขา
เว่ยหนานเฉิงกำลังจะเดินอ้อมข้างกายนาง ก็ได้ยินนางเอ่ยว่า
“ได้ยินไอ้สารเลวเยวี่ยเฟิงบอกว่าเจ้าจะไปตะวันตกเฉียงเหนือหรือ?”
ฝีเท้าของเว่ยหนานเฉิงชะงักลง เขาหันกลับไปมองนาง
เว่ยจิงเหอกล่าวว่า “ที่นี่ไม่ใช่สถานที่สำหรับพูดคุย ไปหาที่เงียบ ๆ ค่อยสนทนากัน”
กล่าวจบ เว่ยจิงเหอก็หันกายจากไป เว่ยหนานเฉิงติดตามนางไป