กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เยวี่ยจิงเชวี่ยมองเขาแล้วหัวเราะเบา ๆ
“คุณชายรองคงไม่ได้ลืมคำสัตย์ที่เคยกล่าวว่าจะไม่รับอนุภรรยาไปชั่วชีวิตกระมัง”
“ไม่ลืม ไม่ลืม ข้าเพียงกลัวว่าเจ้าจะลืม”
เว่ยซีเหนียนได้ใจขึ้นมาอีกครั้ง เขาโน้มตัวเข้าไปจุมพิตริมฝีปากนางเบา ๆ หนหนึ่ง
“วันนี้เหตุใดเจ้าจึงคิดมารับข้ากลับจากงานเล่า”
“ข้ามารับพี่สะใภ้เล็กต่างหาก เป็นเจ้าที่ขึ้นรถม้าผิดคัน”
เว่ยซีเหนียนชะงักไป จากนั้นก็ขมวดคิ้ว
“หลอกกันแล้ว หลี่เจิ่นชุนจะมาที่วังหลวงได้อย่างไร”
สิ้นเสียง เขาก็ยื่นศีรษะเข้าไปหมายจะจุมพิตนางอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันได้จุมพิต ม่านรถม้าก็ถูกเปิดออก หลี่เจิ่นชุนก้มตัวชะโงกศีรษะเข้ามา เมื่อเห็นคนทั้งสองกำลังกอดรัดกันอยู่ นางก็เบิกตากว้าง
นางหันขวับไปมองเยวี่ยจิงเชวี่ย