กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ความสามารถด้านกวีนิพนธ์ของพี่หลิ่วช่างล้ำเลิศยิ่งนัก!”
“ในบทกวีวันนี้ บทของพี่หลิ่วนับว่ามีจิตวิญญาณแห่งกวีมากที่สุด!”
“ปีหน้าพี่หลิ่วจะลงสนามสอบขุนนางด้วยหรือไม่?”
หลิ่วอวี้ประสานมือคารวะ “ละอายยิ่งนัก ละอายยิ่งนัก วันนี้เพียงเกิดแรงบันดาลใจด้านกวีขึ้นมาเท่านั้น วันหน้าหากแต่งบทกวีก็อาจมิอาจเทียบกับวันนี้ได้”
“หลิ่วผู้นี้ไร้ความสามารถ ปีหน้าคงจะลงสนามลองดูสักครา”
“เฮ้อ พี่หลิ่วถ่อมตนเกินไปแล้ว ผู้มีอารมณ์สุนทรีย์จึงจะแต่งบทกวีได้ ทุกท่านในที่นี้ล้วนมีอารมณ์กวี ทว่ากลับไม่มีผู้ใดมีราศีเช่นพี่หลิ่ว”
หลิ่วอวี้กำลังจะถ่อมตนอีกสักหน่อย ทว่าข้างหูกลับมีเสียงถ้วยกระเบื้องแตกดังขึ้น
บัณฑิตทั้งหลายในลานเรือนต่างถูกเสียงนั้นดึงดูดสายตา พากันมองไปยังต้นเสียง