กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าน้ำแกงนี้อร่อย ทั้งมิใช่เจ้าที่ทำเสียหน่อย”
จวนตระกูลเว่ยเพิ่งเปลี่ยนแม่ครัวใหม่ อาหารหลายอย่างแม้แต่เขายังไม่เคยลิ้มลอง
หลี่เจิ่นชุน:“……”
จะให้นางบอกได้อย่างไรว่าครู่ก่อนตะกละจนทนไม่ไหว แอบดื่มในห้องเครื่องไปสองชามแล้ว
“ข้ามองจากรูปลักษณ์ของมันแล้ว รู้สึกว่าน่าจะอร่อยยิ่งนัก!”
เว่ยหนานเฉิงรู้สึกขบขัน เขามองนางด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“เช่นนั้นสายตาของเจ้าก็นับว่าดีทีเดียว”
หลี่เจิ่นชุนหัวเราะแหะ ๆ นางไม่ตอบคำ เพียงยื่นน้ำแกงให้เว่ยหนานเฉิง
“เมื่อคืนคุณชายใหญ่อุ้มข้ากลับมาหรือ”
นางเอียงศีรษะมองเว่ยหนานเฉิง ดวงตาเป็นประกายระยับราวกับลูกสุนัข “เรื่องเมื่อคืนข้าเมาจนจำไม่ได้ ไม่ได้ทำเรื่องเกินเลยอันใดใช่หรือไม่”