กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
วันรุ่งขึ้น ไม่ว่าหลี่เจิ่นชุนจะนอนอย่างไรก็รู้สึกไม่ชอบมาพากล นางลืมตาขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก็เห็นดวงตาสีดำคู่หนึ่งกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ ทำให้นางสะดุ้งโหยง รีบกอดผ้าห่มถอยหนีเข้าไปด้านในเตียง
“หงซิ่ว!”
หลี่เจิ่นชุนมองสาวใช้น้อยตรงหน้า หัวใจดวงน้อยยังคงเต้นตุบ ๆ อยู่ในอก
“เจ้ามานั่งยอง ๆ อยู่หน้าเตียงข้าทำไม?”
หงซิ่วเผยฟันขาวสองแถว “ฮูหยินน้อย ในที่สุดท่านก็ตื่นเสียที คุณชายใหญ่รอท่านอยู่ด้านนอกนานแล้วเจ้าค่ะ”
เปลือกตาของหลี่เจิ่นชุนกระตุก นางรีบคว้าเสื้อผ้าที่วางอยู่ข้าง ๆ มาสวมอย่างลนลาน
“ถ้าเช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงไม่ปลุกข้า!”
“เอ๋?” หงซิ่วเอียงคออย่างสงสัย “คุณชายใหญ่เพียงให้บ่าวเข้ามาดูว่าฮูหยินน้อยตื่นหรือยัง ไม่ได้บอกให้ปลุกฮูหยินน้อยนี่เจ้าคะ”