กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลี่เจิ่นชุนลอบออกจากจวนองค์หญิง ตอนออกจากประตู นางก็เอาผ้าโพกหน้าผืนเดิมที่ใช้ตอนมาพันปิดใบหน้าอีกครั้ง
ยามค่ำคืนของเมืองซั่งจิงเงียบสงัด แทบไม่มีผู้คน
ทุกคนต่างเงียบงันราวกับตายไปแล้ว
เว้นแต่หอจุ้ยหง
ทั่วทั้งถนน มีเพียงหอจุ้ยหงที่ยังจุดโคมส่องสว่าง
นางพลันนึกถึง “อวี้เหนียง” ขึ้นมา
“บันทึกหอหอม” เล่าเรื่องชาติกำเนิดอันน่าเวทนาของอวี้เหนียง และเรื่องราวที่นางหลงเข้าไปในหอหอม ภายในหนังสือบรรยายหอหอมเอาไว้หรูหราโอ่อ่ายิ่งนัก
หอแดงเสาทองสะท้อนแสงหลากสี ใบเงินหยกงามดุจสายน้ำ เหล่าคุณชายตระกูลสูงต่างแก่งแย่งชิงความโปรดปราน ผืนหมอกบางแพรไหมเบาบางปกคลุมเรือนกายหยก