กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1385 ชาตูอวิ๋นเหมาจี้ยน
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถยิ่งเข้าไปในภูเขาก็ยิ่งตระการตา ไม่มีคอนกรีตเสริมเหล็กของเมืองหลงเหลือ มีแต่ต้นชาที่แผ่ขยายเป็นชั้น ๆ ไล่ไปตามไหล่เขา
เมฆหมอกสีขาวจาง ๆ พันอยู่กลางไหล่เขา พอลมพัดมาก็ค่อย ๆ ลอยเคลื่อนอย่างเนิบ ๆ เมื่อเล็ดลอดผ่านแถวต้นชา ก็พากลิ่นหอมสดชื่นของชา กลิ่นคาวดิน และกลิ่นบาง ๆ ของกุหลาบป่าริมทางมาด้วย หายใจเข้าครั้งเดียว แม้แต่ในปอดก็ยังรู้สึกสดชื่น
“แม่เจ้าเอ๊ย ในที่สุดก็ไม่ต้องอ้อมอีกแล้ว!”
พอหวงเหวินเหวินเห็นหมู่บ้านชาวปู้อีหลังคากระเบื้องเขียวผนังขาวริมทางเข้าก็เอาหน้าแนบกระจกหน้าต่างรถมองออกไปทันที “นี่คือหมู่บ้านผิงหยางหรือ?”
เฟิงเสี่ยวชิงยิ้มพลางกล่าว “ใช่แล้ว ที่นี่คือหมู่บ้านผิงหยาง”