เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1381 หยุดนิ่งในกล้อง และหยุดนิ่งในใจ
มื้อเช้ามื้อนี้ ซูซิงกินจนอิ่มหนำสำราญเป็นอย่างยิ่ง
หลังมื้ออาหาร นายอำเภอเถียน ผู้อำนวยการซู่ พร้อมเจ้าหน้าที่อีกสองคน ก็พาซูซิงเริ่มเที่ยวชมเมืองโบราณเจิ้นหย่วนยามกลางวัน
พวกเขาขึ้นรถรับส่งไฟฟ้า คนขับแล่นรถอย่างช้า ๆ เพื่อให้ทุกคนได้ชื่นชมทิวทัศน์ของเมืองโบราณอย่างละเอียด
ยามนี้ หมอกบางยามรุ่งเช้ายังไม่จางหาย ไอระเหยราวผ้าโปร่งบางลอยอยู่เหนือแม่น้ำอูหยาง ย้อมเรือนยกพื้นสองฝั่งให้กลายเป็นภาพวาดหมึกที่เคลื่อนไหว
นายอำเภอเถียนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแฝงความภาคภูมิ “เจิ้นหย่วนของเรามีประวัติการสร้างเมืองกว่าสองพันปี แม่น้ำอูหยางแบ่งเมืองโบราณออกเป็นเมืองจวนเก่าฝั่งเหนือกับเมืองบริวารเก่าฝั่งใต้ มองไกล ๆ ก็เหมือนภาพไท่เก๊กตามธรรมชาติ นี่คือภูมิทัศน์ผืนน้ำและภูเขาที่เป็นเอกลักษณ์ของเราเท่านั้น”
ซูซิงพยักหน้า “อ้อ ที่แท้เมืองไท่จี๋ก็มีที่มาจากเช่นนี้เอง”
ผู้อำนวยการซู่ยิ้มพลางพูดว่า “ถูกต้อง”
สายตาของซูซิงทอดลงสู่พื้น ถนนแผ่นหินเขียวที่กาลเวลาขัดแต่งจนเรียบเนียนนุ่มนวลนั้น ภายในหลุมบ่อเล็ก ๆ ซ่อนร่องรอยแห่งกาลเวลาหลายร้อยปีไว้