กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1295 โรคกลัวการเข้าสังคมเป็นอดีตไปแล้ว
ซูซิงพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่หญิงคนนั้น พลางกล่าวว่า “สวัสดีครับ ผมเอง”
เจ้าหน้าที่ดีใจจนออกนอกหน้า “เป็นคุณจริง ๆ ด้วย! ฉันว่าอยู่แล้วว่าต้องใช่”
ซูซิงยิ้มจนตาหยี “สายตาคุณดีจริง ๆ ใส่แบบนี้ยังจำได้อีก”
เจ้าหน้าที่หัวเราะ “จริง ๆ แล้วตอนเที่ยงฉันก็เห็นคุณแล้ว ตอนนั้นรู้สึกว่าคล้ายมาก แต่ไม่กล้าทัก”
อันที่จริงเธอสังเกตซูซิงมาสักพักแล้ว ตอนที่ซูซิงเดินออกจากห้องชงชาดอกวิสทีเรีย พลางเดินพลางใส่หน้ากากอนามัย ตอนนั้นเธออยู่ไกล มองไม่ค่อยชัด แต่ก็รู้สึกว่าคล้ายนักวาดภาพที่เธอติดตามในเวยป๋อที่ชื่อ “สิงเล่อ” มาก