กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1149 เป็นไปไม่ได้——!
พอซูซิงเป่าโน้ตตัวสุดท้ายจบลง เวลาก็ราวกับหยุดนิ่งไปด้วย
ตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว แสงสุดท้ายของดวงตะวันตกกระทบร่างของเธอ อาบทั่วทั้งตัวเธอด้วยแสงนวลอบอุ่นสีเหลืองอำพัน
ปู้เตียวพลันลุกขึ้นนั่ง เอาปากกระบอกวางพาดบนหัวเข่าของซูซิง ดวงตาเจ้าตูบเงยขึ้นมองเธออย่างอ่อนโยน
ภาพตรงหน้านี้ ช่างเหมือนกับสภาวะแห่งเจตจำนงในท่อนสุดท้ายของบทเพลงที่เธอบรรเลง ทั้งอบอุ่นและสงบเงียบจนไม่มีใครกล้าทำลาย
ฝูงชนที่มุงดูเงียบไปหลายวินาที กว่าที่จะมีคนยกมือขึ้นปรบมือ
“แปะ แปะ แปะ——!”
คนอื่น ๆ ก็ได้สติกลับมาในตอนนี้ ต่างปรบมือตามกันไป
สาวน้อยที่ขอเพลงจากซูซิงเป็นคนแรกก็ตบมือน้อย ๆ อย่างตื่นเต้น