กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1007 หมัดไร้เงาแห่งเจ้าเหมียว
บ่ายโมงกว่าแล้ว เที่ยวบินที่ซูซิงนั่งมาแลนดิ้งลงที่สนามบินเมืองหลวง
เธอรีบไปที่เคาน์เตอร์สัมภาระเกินขนาดเพื่อรับเจ้าหมาก่อน
ปู้เตียวอยู่ในกรงเดินทางคนเดียวมากกว่าสองชั่วโมง ก็ยังคงกระวนกระวายอยู่บ้าง
พอเห็นซูซิง มันก็ส่งเสียง “อื้ออึง” สองคราผ่านกรงเดินทางกับตาข่าย แล้วยังเอาจมูกแนบไปที่ช่องรอยแยก ดมกลิ่นตัวของซูซิง
ซูซิงปลอบประโลมมัน “ปู้เตียวว่าง่ายนะ พอถึงลานจอดรถแล้วจะปล่อยให้ออกจากกรงเดินทางนะ”
ปู้เตียวก็เงียบเสียงลงอย่างว่าง่าย
ซูซิงรับกระเป๋าเดินทางของตัวเอง แล้วเอาทั้งกรงเดินทางของเจ้าหมารวมกันวางบนรถเข็นสัมภาระคันหนึ่ง จากนั้นก็เดินไปทางโถงผู้โดยสารขาเข้า