กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 823 ไม่จำเป็นต้องดูแคลนตนเอง
หลังจากซูเจ๋อข่ายจากไป จางเสวี่ยเหยียนก็ทรุดตัวลงบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง ไม่อยากขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ซูซิงเอ่ยอย่างประหลาดใจ “ทำไมเธอดูเหมือนเหนื่อยมากเลยล่ะ”
จางเสวี่ยเหยียนนั่งตัวตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว พลางพูดว่า “มีที่ไหนกันล่ะ ก็…ก็พอไหวอยู่หรอก”
ซูซิงเห็นปฏิกิริยาแบบนี้ของจางเสวี่ยเหยียนก็ชะงักไปก่อน จากนั้นก็เริ่มคิดได้และเข้าใจอะไรบางอย่าง
“พวกเธอ…เป็นแบบที่ฉันคิดไว้หรือเปล่า”
จางเสวี่ยเหยียนตอบเสียงเบามาก “อืม…”
เธอถูกซูซิงมองจนรู้สึกเก้อเขิน เธอจึงดันแว่นขึ้น แก้มก็เริ่มแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย
ซูซิงอดกัดฟันด่าไม่ได้ “พี่ชายฉันนี่มันสัตว์จริง ๆ เลย!”