กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 709 ประโยคนั้นแหละคือประเด็นสำคัญ
หลังจากทั้งสี่คนเจอกันที่ร้านพวกเขาก็รออีกสักพักกว่าจะได้โต๊ะ
ระหว่างกินข้าว ซูเจ๋อข่ายพร่ำเตือนตัวเองในใจตลอดเวลาว่าต้องทำตัวให้เป็นปกติ ห้ามทำอะไรหุนหันพลันแล่นอีกเด็ดขาด
ถึงซูซิงและเหอซวี่จะรู้ทันในใจ แต่ทั้งคู่ก็เข้าอกเข้าใจกันดีและไม่เผยพิรุธออกมาแม้แต่น้อย
ทั้งสี่คนกินไปคุยไป บรรยากาศผ่อนคลายกลมเกลียว
หลังอาหาร พวกเขาหาร้านกาแฟนั่งพักกันอีกสักครู่
ราวสามทุ่มกว่าทั้งสี่คนก็กลับมหาวิทยาลัยปักกิ่ง
เหอซวี่ไปส่งซูซิงที่ห้องปฏิบัติการ สองคนนั้นจึงแยกไปก่อน
ซูเจ๋อข่ายมองจางเสวี่ยเหยียน “ฉัน ฉันให้เธอกลับหอพักไหม”
จางเสวี่ยเหยียนรับคำ “โอ๊ะ ได้สิ”