กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 707 ยิ้มเพื่อเธอ
ปลายฤดูใบไม้ร่วงของเมืองหลวง ตอนเช้ามืดหนาวใช้ได้เลย
ซูเจ๋อข่ายสวมเสื้อคลุมหนาพอสมควรตัวหนึ่ง
เขามโนเติมเรื่องในใจ สักพักเจอจางเสวี่ยเหยียน จะถอดเสื้อคลุมให้เธอดีไหมนะ
เขายินดีถอดให้ ตัวเองหนาวหน่อยไม่เป็นไร
แต่ว่า… เขาถอดแล้วเธอจะใส่ไหม แล้วการกระทำแบบนี้ มันล้ำเส้นไปหน่อยหรือเปล่า
ซูเจ๋อข่ายกำลังครุ่นคิดอยู่ พลันเห็นเรือนร่างระหงที่ทำให้ใจเขาเต้นแรงเดินออกมาจากอาคารหอพัก
เขายืนตัวตรง ยิ้มอย่างสมบูรณ์แบบ ทักทายเธอ “เช้า”
“เช้าจ้ะ” จางเสวี่ยเหยียนเดินเข้ามาใกล้ซูเจ๋อข่าย ถามเขา “รอนานเท่าไรแล้ว”
“ไม่นาน เพิ่งมาถึงสองนาทีเอง”