ตอนที่ 444 พวกเราไม่มีสิทธิ์ให้อภัย

ตอนที่ 444 พวกเราไม่มีสิทธิ์ให้อภัย

ซูซิง ติงชิงหยาง ติงอวี่หยาง และโจวรุ่ยหมิง มองดูกระดูกของผู้ใช้แรงงานเหล่านี้ ต่างก็มีจิตใจที่จมดิ่งและโกรธแค้นอย่างยิ่ง

ในฐานะชาวหัวกั๋ว พวกเขาไม่อาจไม่สะเทือนอารมณ์ต่อฉากเบื้องหน้าได้

ติงอวี่หยางผู้มีอายุน้อยที่สุด กำมือทั้งสองข้างจนเป็นกำปั้น ดวงตาที่แดงก่ำทั้งสองข้างมีน้ำตาคลออยู่ ปากเล็ก ๆ ก็เม้มแน่นจนใบหน้าเบี้ยวเป็นซาลาเปา

ยามาดะ โทโมยะ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ๆ ใจเขาเต้นตุ้มต่อม พยายามแล้วพยายามอีกที่จะลดการมีตัวตนของตัวเองลง

หลังจากทั้งกลุ่มเยี่ยมชมห้องจัดแสดงกระดูกผู้เสียชีวิตเสร็จ ตอนที่กำลังจะจากไป ซูซิงก็หยิบแผ่นพับประชาสัมพันธ์ของหอรำลึกสองใบจากชั้นวางที่ประตู