ตอนที่ 442 หอรำลึกแรงงานผู้ประสบเคราะห์

ตอนที่ 442 หอรำลึกแรงงานผู้ประสบเคราะห์

เมื่อซูซิงพูดประโยคนี้ออกมาบรรยากาศตรงหน้าก็เงียบสงบลงทันที

สีหน้าของติงชิงหยางซับซ้อนเป็นอย่างมาก โจวรุ่ยหมิงเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ ส่วนติงอวี่หยางเบิกตากว้าง มองซูซิงสลับกับยามาดะ โทโมยะ

ยามาดะ โทโมยะถูกซูซิงจ้องจนขนหัวลุก เขาไม่กล้าสบตาเธอ และเผลอถอยหลังไปสองก้าว

เขามองไปที่เขื่อน เสียงติดขัดเจือด้วยความเคลือบแคลง “หนึ่ง…หนึ่งแสนห้าหมื่นกว่าคน…มากขนาดนั้นเลยหรือ…? แล้วก็ไม่ได้ให้อาหารกับเสื้อผ้า แถมยังจ่ายค่าจ้างให้ไม่ใช่หรือ? นี่มันก็คือความสัมพันธ์แบบการจ้างงานปกติไม่ใช่หรือ…”