กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บุปผาซ่อนพิษ
ตอนที่ 347 เด็กอนุบาลเพิ่งจบมาหรือไง
ฝีเท้าของซูซิงนั้นเบาสบาย แค่มองก็รู้ว่าอารมณ์ดีเป็นที่สุด
เสิ่นไป๋ไม่ได้เรียกเธอ รถคันนั้นขับผ่านเธอไป
ที่ที่เฉาหยางนัดเขากินข้าวคือภัตตาคารอาหารกวางตุ้งแห่งหนึ่ง
ตอนที่เขามาถึง เฉาหยางมาก่อนสักพักแล้ว
ทั้งสองสั่งอาหารเรียบร้อย เสิ่นไป๋เอ่ยกับพนักงานบริการอีกว่า “ชาผู่เอ๋อร์สุกอีกหนึ่งหม้อ ขอบคุณ”
“ได้ท่าน”
พนักงานรับคำแล้วก็ออกไป
เสิ่นไป๋มองไปที่เฉาหยาง “ทำไมจู่ ๆ ก็นัดฉันมากินข้าว แถมยังเป็นที่แบบนี้อีก นายมีอะไรหรือเปล่า”
นิสัยของเฉาหยางชอบความคึกคักวุ่นวาย รสชาติที่ชอบก็จัดจ้านเกินไปน้อยครั้งนักที่จะเลือกภัตตาคารอาหารกวางตุ้งรสจืด ๆ แบบนี้