ตอนที่ 117 ช่างไม่ใช่คนเอาเสียเลย

ตอนที่ 117 ช่างไม่ใช่คนเอาเสียเลย

ซูซิงกับซูอวี้ขึ้นถึงยอดเขาที่สี่ ซูอวี้ก็ทิ้งก้นลงนั่งบนเก้าอี้ไม่ยอมลุกขึ้นอีก

ช่วงนี้เองก็พอดีมีหมอกลง ซูซิงยืนอยู่บนจุดชมวิว มองไปยังทิวเขาที่โผล่พ้นจากหมอกเมฆที่ปกคลุมอยู่ไกล ๆ รู้สึกราวกับว่าตนเองได้เข้าไปอยู่ในจวนถ้ำภูเขาเซียน เพียงแค่คิดก็สามารถร่ายวิชาเซียนเหาะเหินบนก้อนเมฆได้ทุกเมื่อ……

ซูซิงจินตนาการถึงภาพของตนเองที่ทำหน้าลึกล้ำหยั่งไม่ถึง ยืนเหาะอยู่บนก้อนเมฆ ได้แต่ปลื้มใจจนอดยิ้มออกมาไม่ได้

ซูอวี้ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ของซูซิง จึงอดถามขึ้นว่า “พี่… พี่หัวเราะ… หัวเราะอะไรน่ะ”

พี่สาวลูกพี่ลูกน้องกำลังหัวเราะเยาะที่เธอหอบหนักเกินไปหรือเปล่า ใช่ไหม ใช่ไหม