กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 387 ออกมา
“ได้ครับพี่เหิง พวกเรากลับหอพักรับรองกันก่อนเถอะ พี่ไม่ได้นอนมาทั้งวันทั้งคืนแล้ว พรุ่งนี้ช่วงสายยังต้องไปรับพี่สะใภ้อีก”
ทั้งสองคนกลับไปที่หอพักรับรอง สั่งข้าวปลาอาหารจำนวนหนึ่งให้ยกมาส่งในห้อง
เสิ่นเหิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง “นายว่าดูสิ เรื่องของฉันนี่มันก็ประจวบเหมาะเกินไป แค่คิดจะไปซ้อมมันสักยก มันกลับถูกคนฆ่าตายไปได้ จะรอให้ฟ้าผ่ามันตายในอีกหมื่นวันข้างหน้าไม่ได้หรือไง”
เสิ่นเหิงจะเก่งกาจแค่ไหน พูดให้ชัดก็ยังเป็นประชาชนคนธรรมดา คดีฆ่าคนทำนองนี้ สำหรับเขาก็นับว่าสะเทือนขวัญเอาการ