เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 312 ความทุกข์ยาก
ไป๋เจียวเจียวเอ่ยว่า “ฉันมีวันนี้ได้ คนที่ควรขอบคุณคือตัวฉันเอง และคนที่ช่วยฉันให้ก้าวผ่านความทุกข์ยาก ไม่ใช่คุณ”
แม้ตอนนี้ทุกคนจะรณรงค์ให้อดทนตรากตรำ แต่เมื่อได้ฟังคำพูดของไป๋เจียวเจียว ไม่รู้ว่าใครเป็นคนริเริ่มปรบมือขึ้นมา
“พูดได้ดี! รึว่าคนเขาจะต้องขอบคุณเธอที่ทำให้ต้องซวยหนักกันล่ะ?”
แม่ติงเอ่ยว่า “พวกเธอล้วนเป็นคนได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัย ทำไมถึงไม่รู้ผิดชอบชั่วดีกันขนาดนี้? เดิมทีเธอไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของบ้านเรา ความลำบากพวกนั้นที่เธอต้องกินมันเป็นสิ่งที่เธอควรต้องกินอยู่แล้ว!”
“คุณพูดถูก เพราะงั้นตอนนี้ฉันถึงไม่ได้เคียดแค้นพวกคุณ แต่ในเมื่อฉันเป็นลูกสาวบ้านอื่น ตอนนี้คุณยังมาหาฉันทำไมอีกล่ะ?”
แม่ติงมองไป๋เจียวเจียว การที่เธอพูดกับตนเองแบบนี้ต่อหน้าผู้คนมากมาย ทำให้เธออดที่จะมีโทสะขึ้นมาไม่ได้
จึงเอ่ยกับเธอว่า “ฉันกับพ่อเธอเลี้ยงดูเธอมาตั้งหลายปี แต่ลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองกลับต้องไปทนลำบากในชนบท ตอนนี้เธอโตแล้ว ไม่สมควรจะตอบแทนบุญคุณเลี้ยงดูของพวกเราหรอกหรือ?”
“ที่แท้คุณก็คิดว่าตัวเองเสียเปรียบ” ไป๋เจียวเจียวแค่นหัวเราะหนึ่งเสียง
“เจียวเจียว แม่เองก็ไม่อยากทำให้มันดูน่าเกลียดขนาดนี้ เธอตามฉันกลับไป มีอะไรเราค่อยกลับไปพูดกันที่บ้าน”