เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 304 สอบสวน
“ได้ ฉันจัดการเธอไม่ได้แล้วใช่ไหม พอดีเลย พ่อเธออยู่ในกลุ่มของรองคณบดี พ่อเธอคงไม่เข้าข้างไป๋เจียวเจียวหรอกนะ? พวกเธอไปพูดกันที่นั่นเลย! ไป พวกเราไปด้วยกัน เรื่องร้ายแรงขนาดนี้ ไม่ว่าจะถูกใส่ร้ายหรือเป็นเรื่องจริง ในฐานะอาจารย์ประจำชั้น ฉันตัดสินใจเองไม่ได้จริง ๆ!”
ในภาพจำของผู้คน หวงซื่อเฝิงเป็นคนดีที่สุภาพอ่อนโยนมาโดยตลอด การที่เขาถูกโมโหจนพูดจาไม่เป็นภาษาได้ขนาดนี้ นับว่าไม่ใช่เรื่องง่ายจริง ๆ
“ฉันไม่ไป!”
เฉินเหม่ยเจินเคยถูกพ่อของเธอสั่งสอนมาตั้งนานแล้ว ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูพ่อของเธอเข้า คงไม่พ้นต้องโดนด่าว่าหาเรื่องใส่ตัวแน่
สวีเยว่พอเห็นว่าเธอเริ่มกลัว ก็ยิ่งได้ใจ: “เธอไม่ไปไม่ได้! เมื่อกี้เธอยังพูดจาหนักแน่นเป็นตุเป็นตะอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงได้กลัวขึ้นมาล่ะ?”
เฉินเหม่ยเจินไม่อยากไปก็ต้องไป ถูกสวีเยว่ดึงแขนลากถูลู่ถูกังจนมาถึงห้องทำงานของเฉินปิงรุ่ย
เฉินปิงรุ่ยเห็นท่าทางที่พวกเขายกโขยงกันมาก็ปวดหัว พอได้ฟังเรื่องที่หวงซื่อเฝิงเล่า หัวก็ยิ่งปวดหนักขึ้นไปอีก
“อาจารย์หวง เรื่องนี้คุณควรจัดการอย่างไรก็จัดการไปตามนั้นเถอะ แต่ลูกสาวของผม ผมรู้ดี เธอไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้หรอก นักศึกษาไป๋เจียวเจียว ผมขอโทษแทนเธอด้วยแล้วกัน แต่เรื่องนี้ของคุณจะเป็นอย่างไร ก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา อาจารย์หวง คุณเป็นอาจารย์ประจำชั้น เรื่องนี้ผมก็จัดการไม่ได้เหมือนกัน ผมมีภารกิจการวิจัยอยู่ ไม่มีเวลาไปสะสางเรื่องระหว่างเพื่อนนักศึกษาหรอก”