เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 298 รับหน้าที่ยามคับขัน
“ที่บ้านฉันมี เดี๋ยวฉันกลับไปเอาเดี๋ยวนี้แหละ”
เสิ่นเหิงจูงไป๋โต้วโต้วที่ไม่ค่อยอยากกลับบ้านกลับไป จากนั้นก็ตักข้าวสารขัดสีชั้นดีหนึ่งชาม และหิ้วเนื้อครึ่งตำลึงนำมาที่บ้านของเมิ่งหงเหมย
“ของพวกนี้ต้มได้หม้อหนึ่งเลยนะ ถึงเวลาเธอเอากะละมังใบใหญ่หน่อยมารองใส่ล่ะ”
“พวกเราขอแค่สองชามก็พอ ที่เหลือเก็บไว้ให้เด็กสองคนกินพรุ่งนี้เช้าเถอะ”
เสิ่นเหิงมารบกวนคนอื่น ก็ไม่อยากเอาเปรียบใครฟรี ๆ
“แบบนี้จะเกรงใจแย่ มีทั้งข้าวทั้งเนื้อ”
“ให้เด็ก ๆ เถอะครับ พี่เมิ่งไม่ต้องปฏิเสธหรอก เมียผมปากค่อนข้างเลือกกิน พี่เมิ่ง ตอนทำช่วยใส่ใจหน่อยนะครับ”
เสิ่นเหิงให้ผลประโยชน์ไปแล้ว พอเอ่ยปากขออะไรก็มีความมั่นใจ
เมิ่งหงเหมยได้ประโยชน์ก็ทำงานอย่างตั้งใจเต็มที่ “นายวางใจเถอะ นี่มันงานที่ฉันทำจนเคยชินแล้ว”