กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 292 ฉันป้อนคุณ
แต่คนเหล่านั้นกลับไม่ไว้หน้าติงซื่อฟางแม้แต่น้อย “เธอก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไหร่หรอก รีบไปจ่ายเงินได้แล้ว มัวชักช้าอะไรอยู่”
ติงซื่อฟางโกรธแต่ไม่กล้าพูด ยามออกมาทานข้าวกับคนพวกนี้ ปกติแล้วล้วนเป็นเธอที่จ่ายเงิน มีเพียงทำเช่นนี้ ถึงแทรกตัวเข้าไปในวงสังคมของคนพวกนี้ได้พอดี มีการคบค้าสมาคมกับคนพวกนี้ ติงซื่อฟางถึงรู้สึกว่าตนเองได้หลอมรวมเข้ากับตัวเมืองอย่างแท้จริง และกลายเป็นคนเมืองแล้ว
คนพูดไม่คิดคนฟังคิด ถานจื่อต้งดุนฟันกราม พลางมองไปทางไป๋เจียวเจียวด้วยสีหน้าหื่นกาม เขาล้วงปากกาหมึกซึมกับสมุดบันทึกออกมาจากกระเป๋า แล้วเขียนหมายเลขชุดหนึ่งลงไปบนนั้น